Waarom het nu de tijd is om met je vriendinnen te gaan golfen

Er zijn van die periodes waarin je je vriendinnen vooral bijhoudt via je telefoon. Een berichtje hier, een hartje daar, een koffieafspraak die al weken op de planning staat maar steeds niet doorgaat. Agenda’s zijn vol, de weken vliegen en voor je het weet is het zomaar drie maanden verder. Niet omdat je het niet wilt — maar omdat het er gewoon niet meer automatisch van komt.

Golf blijkt, verrassend genoeg, een heel goed antwoord op dat probleem.

Wandelen zonder dat het wandelen heet

Een ronde golf is in de kern gewoon twee uur, of als je wilt, vier uur samen buiten zijn. Je beweegt, je bent in de lucht, het landschap schuift langs je heen — soms duinen, soms bos, soms open vergezichten met licht dat elk uur van kleur verandert. Het voelt niet als sporten in de zin van afzien. Eerder als bewegen met een reden om door te lopen.

En dat lopen doet iets met een gesprek. Wie naast elkaar loopt, praat anders dan wie tegenover elkaar aan tafel zit. Dat is geen golfmythe, dat is gewoon zo. De beste gesprekken ontstaan onderweg: in de auto, tijdens een wandeling, op een baan. Onderwerpen komen vanzelf, er is geen agenda, niemand kijkt op zijn telefoon. Het gaat over werk en over onzin, over plannen en over niets, en dat is precies zoals het hoort.

Vriendschappelijke rivaliteit

Het spel zelf voegt er nog iets aan toe. Want hoe ontspannen de sfeer ook is, zodra er een balletje ligt, verandert er iets. Die vriendin die altijd zegt nooit competitief te zijn? Ze staat ineens heel geconcentreerd over haar putt gebogen. Er wordt gejuicht om onverwacht goede slagen en collectief gezucht als een bal nét het water in gaat. Iedereen heeft plotseling advies bij een bunker. Goedbedoeld, heerlijk. Van je vriendinnen kun je het hebben.

Golf heeft ook ruimte voor fouten. Je hoeft niet voortdurend te presteren, je kunt opnieuw beginnen en niemand verwacht dat je het perfect doet. Juist de missers leveren de beste verhalen op. Vraag een groep golfende vriendinnen naar hun meest memorabele ronde en het gaat vrijwel nooit over een score, maar over die ene middag met een brutale wind, een slappe lach op hole zeven en wijn op het terras daarna.

Na de laatste hole

Want dat terras hoort erbij. Het begint ’s ochtends met koffie — “zullen we iets eerder afspreken?” — en ergens in de middag staat er een drankje. Nog eentje. Een borrelplankje. Misschien toch blijven eten. Ineens is het avond en ben je niet een paar uur weg geweest, maar een hele dag. Die dag voelt achteraf niet als verloren tijd. Eerder als de tijd die ergens over ging.

Dat is ook waarom golf voor mij, en veel van mijn vriendinnen, een vaste afspraak is geworden. Niet omdat we er zo goed in zijn, of omdat we per se competitief zijn, maar omdat het een van de weinige activiteiten is waarbij ontspanning, beweging en echt contact samenvallen. Op een doordeweekse week vol vergaderingen en halfbakken bijpraatmomenten is dat niet niks.

We besteden makkelijk een avond aan scrollen of een serie die we eigenlijk al hadden kunnen overslaan. Een middag buiten, lopend en lachend met vriendinnen, voelt achteraf bijna altijd beter. Dus ik zeg: stuur die app. De starttijd boek je daarna wel.