Het oude-witte-mannen-kanaal

Vier dagen lang stond het KLM Open op tv, terwijl aan de andere kant van de oceaan de wereldtop streed op het US Women’s Open — en daar nauwelijks aandacht voor was. Hoe kan het dat we vrouwengolf, en eigenlijk de hele vrouwensport, zo anders behandelen dan die van de mannen? En belangrijker nog: wat doen we eraan?

Vier dagen lang werd vorige week op Ziggo Sport het KLM Open breed uitgemeten. Mannengolf, van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat, en als er even geen uitzending was schoof de kijker door naar een toernooi op de Korn Ferry Tour — een lagere Amerikaanse tour. Begrijp me niet verkeerd: wat die jongens daar laten zien is knap, van een niveau waar wij gewone golfers alleen van kunnen dromen.

Maar ondertussen werd aan de andere kant van de oceaan het US Women’s Open gespeeld, op het legendarische Riviera in Californië — een van de grootste podia die het vrouwengolf kent. En daar won Nelly Korda, de nummer één van de wereld, op spectaculaire wijze. Ze begon de week op een gedeelde 56e plaats, knokte zich helemaal terug en sloeg op de slotholes toe: een birdie op zeventien, en op achttien een zenuwslopende putt van nog geen meter die de rand van de hole raakte en er toen alsnog inviel. Haar allereerste US Women’s Open, haar vierde major. Hier hoorde en zag je er niks van op de reguliere kanalen.

Zo’n golfzender begint toch steeds meer op een oude-witte-mannen-kanaal te lijken.

En ondertussen klagen de Nederlandse clubs dat vrouwen geen lid willen worden en niet mee willen doen. Ergens gaat daar iets mis.

Aantrekkelijk vrouwengolf kun je namelijk vrijwel alleen zien via apps en livestreams. Het publiek dat daarop afkomt — en dat zijn meer vrouwen dan mannen — blijft daardoor keurig ‘niche’. De grote zenders kopen de rechten van ‘hun’ mannentoernooien, want dat is wat hun publiek vraagt. Zo houdt het zichzelf netjes in stand.

Zonde, want juist al die tv-kijkende mannen zouden ontzettend veel kunnen opsteken van hoe de vrouwen spelen. Vrouwengolf lijkt namelijk veel meer op hoe wíj spelen: lengte, maar ook timing en precisie. En ja, biologisch zijn er krachtsverschillen, daar valt weinig tegenin te brengen. Maar golf gaat om zoveel meer dan kracht alleen — en hebben we eigenlijk enig idee welke lengtes deze dames van de tee halen? Ik denk het niet.

En eerlijk, dit gaat allang niet meer alleen over golf. In vrijwel elke sport gaan de primetime, de grote contracten en het grote geld naar de mannen, terwijl de vrouwen het met een fractie moeten doen. Tennis is voor zover ik weet zo’n beetje de enige uitzondering: gelijk prijzengeld, en inmiddels vinden we het doodnormaal dat Wimbledon bij de vrouwen net zo goed kijken is als bij de mannen. Daar kan het blijkbaar wél. Dus waarom denken we over de rest van de vrouwensport nog altijd anders dan over de mannensport? Niet omdat het minder mooi is om naar te kijken — wel omdat we het zo veel minder te zien krijgen. En wat je niet ziet, ga je vanzelf minder waarderen.

Goed. Laten we dan zelf maar een begin maken en massaal naar de Solheim Cup, die op 11, 12 en 13 september op Bernardus wordt gespeeld.

En wie weet schuift er dan toch een enkele tv-kijkende man aan. Al is het maar om eindelijk met eigen ogen te zien hoeveel verder dan zij die dames de bal slaan.